Koszmary...

Przez ostatnie dwa tygodnie często dręczą mnie koszmary. Jestem na jakiejś imprezie. Są tam moi najbliżsi przyjaciele oraz znajomi. Zabawa odbywa się w podniszczonych i częściowo zrujnowanych katakumbach. Wszyscy razem tańczymy i dobrze się bawimy. Z mrocznego korytarza wychodzi nagle lekarka w białym fartuchu. Zakłada stetoskop i zaczyna mnie osłuchiwać oraz badać. W końcu stwierdza musisz iść ze mną prosto do szpitala. Nie jest dobrze. Wtedy się budzę. Inne sny kończą się podobnie niepokojąco, ale nie bardzo je pamiętam…
 
W następnym tygodniu będę miał badanie PET (Pozytonowa

Tomografia Emisyjna). Od zakończenia radioterapii minęły prawie trzy miesiące i ma to być badanie kontrolne, sprawdzające efekty leczenia. Choć czuję się coraz lepiej i ciągle pracuję nad odzyskaniem kondycji, która została niemal wyzerowana przez leczenie, ciągle podświadomie obawiam się nawrotu choroby.
 

Z wcześniejszych snów pamiętam jeszcze sen z Putinem sprzed dwóch tygodni. Siedział na tronie z niedbale założoną nogą na nogę. Tron był na środku placu w jakimś porcie. Putin siedział i przyzywał jakieś osobliwie wyglądające potwory. Jednego widziałem z bliska. Przypominał trochę olbrzymiego krokodyla. Z czoła wyrastała wypustko-wędka z świecącą kuleczką na końcu, taką, jaką posiadają niektóre ryby głębinowe. Na grzbiecie posiadał metalowe wypustki przypominające ostrza. Potrafił stanąć na dwóch łapach, które były zakończone orlimi szponami z błonami między palcami...

Wyniki PET

Obudziłem się o 3 w nocy, a dokładniej obudził mnie ekstremalnie silny ból stawów. Już wiem z doświadczenia, że skoro się pojawił, to potrwa to jakieś 4-5 dni. Bolały mnie stawy w kolanach, w stopach i w nadgarstkach. Rano miałem iść  na badanie krwi, więc nie mogłem sobie pozwolić na nic przeciwbólowego (zresztą i tak praktycznie staram się unikać tych leków z powodu kiepskiej kondycji wątroby). Ledwo udało mi się dojść do auta, a potem z auta po schodach do szpitala.  Odczekałem swoje w Izbie Przyjęć i zaraz po pobraniu krwi wziąłem leki. Udało mi się spotkać na chwilę ze znajomą, która pracuje w szpitalnym laboratorium.

Izba Przyjęć - Drzewo Życia foto by Dreamland Traveller

Spotkałem się też z dietetyczką i skonsultowałem dalszą dietę. Potem odwiedziłem jeszcze znajomą na oddziale i jakoś czas zleciał do 13, czyli do planowanego spotkania z komisją lekarską ds. leczenia chorób limfoproliferacyjnych. Okazało się, że nie ma tego dnia pani ordynator i będą do mnie dzwonić w poniedziałek. Dowiedziałem się też, że będzie trzeba zaplanować radioterapię  i określić dokładnie pole,

obszar, dawkę itp.  Udało mi się też odebrać wyniki badania PET FLT. Są bardzo dobre. Po stronie prawej śródpiersia pozostała jedynie masa o wymiarach 2x6x9 cm o metabolizmie poniżej struktur naczyniowych. Węzły chłonne są niepowiększone, a miąższ płuc jest bez zmian litych i nacieków. Wątroba, trzustka, nerki, nadnercza, śledziona bez zmian ogniskowych.
Teraz czaka mnie już tylko radioterapia… :)

PET FLT

Poczekalnia w Centrum Medycyny Nuklearnej by Dreamland Traveller

Po kilku dniach udałem się wiec na to badanie. Muszę przyznać, że przebiegło wyjątkowo wręcz sprawnie. Młoda lekarka mnie rozpoznała, choć widziała drugi raz i przeprowadziła dokładny wywiad. Według zaleceń wypiłem pól litra wody i gdy wywołano mój numerek, udałem się do gabinetu. Pielęgniarce udało się założyć wenflon już za pierwszym razem. W gabinecie znajdowała się przezroczysta pneumatyczna rura.  Po chwil pojawiła się w niej tuba. Pielęgniarka wyjęła z  niej metalowy pojemnik przypominający nabój z CO2 do syfonów. Otworzyła go i wtedy rozbrzmiał w pomieszczeniu głośny alarm radiacyjny. Pielęgniarka szybko wstrzyknęła mi jego zawartość, którą okazał się radioaktywny izotop fluoru. Po chwili podała mi jeszcze jakiś dodatkowy kontrast i środek

moczopędny. Dolała glukozy do butelki z wodą i musiałem na godzinę udać się na leżankę do innego pokoju. Wciągu tej godziny trzeba było wypić 1,5 litra wody z glukozą, ale spokojnie, korzystanie z toalety było jak najbardziej wskazane. W poczekalni poznałem Agnieszkę z Warszawy. Cierpiała dokładnie na to samo co ja, tylko jej guzek miał 12 cm, a mój 15. Teraz jeździ co jakiś czas na badania kontrolne. Po godzinie zostałem wezwany na badanie. Ostatnia wizyta w toalecie i udałem się do pomieszczenia z nowoczesnym Pozytonowym Tomografem Emisyjnym. Musiałem zdjęć metalowe elementy. Ponieważ w koszuli miałem plastikowe guziki, nie musiałem jaj zdejmować, jedyne co musiałem zrobić, to opuścić spodnie do kolan z powodu metalowej klamry paska. Położyłem się na urządzeniu. Ułożyłem ręce pionowo za głową i podłączono mi wężyk z kontrastem do wenflonu. Od tej pory jedynym moim zadanie było leżeć nieruchomo. Pierścień we wnętrzu urządzenia rozpędził się niczym w jakimś akceleratorze cząstek, a leżanka na której spoczywałem przesuwała się raz do przodu raz do tyłu. Co jakiś czas mignął mi tylko jakiś laserowy znacznik, prawdopodobnie służący kalibracji urządzenia. Badania przebiegło szybko i sprawnie. Po kilkunastu minutach znowu miałem spodnie na pupie i zegarek na nadgarstku.  Tego dnia musiałem się też odizolować od rodziny, ponieważ byłem radioaktywny. Spędziłem więc noc w mieszkaniu babci.